hang on

Aslinda yazmak istedigim cok sey vardi, cok sey oldu yine her zamanki gibi ve ben dusuncelerimi toparlayamadan oldu ve bittiler. “enerjim super”, “bomba gibiyim” triplerinden daha sakin, belki biraz monoton ama daha huzurlu bir ruh haline burundum. Tatilde kendimi etrafimdaki tanimadigim insanlardan izole edecek her turlu kitap, dergi, muzik aparatini cantama koyarken yanima iki duz ayakkabi, uc sort, 4-5 tane de tshirt alarak yukumu hafifletmeye calistim. Cunku yapmam gereken bu. Benim, herkesinki kadar, zaten zor bir hayatim var. Basaramadiklarim, yapmak istediklerim, hayalini kurduklarim cok buyuk. Bir de hayalkirikliklarini, verilip curumeye birakilmis sozleri (ve tabii hic giymeyecegim kiyafetleri) yanima alamam. Gereksiz melankoliye tahammulum yok su an. Elbet ozluyorum, merak ediyorum, icim icimi yiyor bazen ama sonucta gercekten her sey olacagina varir arkadaslar. Ben 25 yasinda, iyi organize olmakla kontrol manyakligi arasinda gidip gelirken zamanla insanin sadece kariyerini kontrol edebilecegine inanmis (ki bunda bile bir sans faktoru var) bir insan haline gelmissem, bazi seyler gercekten zorlamayla veya cok calismayla olmuyor demek ki. Hele insanlari degistirebilecegime dair inancim da yokolursa bundan sonra cok daha ferah ve oksijenli bir hayat surecegime yurekten inaniyorum.

Dolayisiyla telefonsuz, bol kitapli, sessiz sakin tatilime hazirim. Gidenin isterse geri gelebilecegini bildigim gibi, kolundan tutup cekistirmenin anlamsizliginin da farkindayim. Bu dinginlik ne kadar surer bilmiyorum. Ayaklarimi denize sallandirdigimda duyacagim mutluluk gibi, derin sulara birkac damla da ben katkida bulunabilirim. Sonucta aylar, insanlar gelip geciyor, sansliysam en sevdiklerim hep yanimda kaliyor. S. ile oturup dertlesebildigim, K.’nin yeni evinde de gule soyleye yemek pisirip, D. ile konusmadan anlasip, M. ile kasar peynirini recele batirip deneysel kahvaltilar yaptigim surece ayaga kalkarim gibime geliyor. 

Dolmus beklerken sempatik olan bir insanim

Regina abla hakli. i must go on standing.