Ucgen

Karsinda seni sevmeyen bir insan oldugunu kabullendikten sonra yeniden baslar hersey.

Kabullenmek.

Bunu bir ay once yapabilseydim eger. Keske keske keske. Her keske bir olum.

Icimde bir fay kirigi olustu sanki. Butun anilarim panikte. Gozlerimi kapatip hepsini teker teker yasiyorum. Sonra yine derin bir sizi. Dun senin icin bir baskasi vardi, sonra ben, yarin baskasi. Ne var sasiracak bunda? Sana gercekten asik oldugunu sandin degil mi sevgili Niveus ?

Hic sevmedin dimi beni? Ne salak gelmisimdir sana. Simdi o egzersiz aletlerinin yanindan geciyorum. Birinin ustune cikip gereksiz hareketler yapmamak icin zor tutuyorum kendimi.  “Gerizekali” demissindir ya icinden, ben hic duymadim onu. Butun kedileri durup tek tek sevmeye calistigimda da demissindir kesin. Senin gozunden gormeye calisiyorum kendimi artik.

Kac gundur agzimi bicak acmiyor. Sensiz de gulunur saniyordum.

Yoklugunda yuru yuru bitiremedim gittigimiz yerleri. Bu amacsizlik beni olduruyor. Delirmisim gibi bakiyorlar bana. Bir yarim gunu parkta ayni bankta oturarak geciriyorum. Butun kedileri taniyorum artik. Lider, bidik, sarman, hasaci (bunun bir hikayesi var, hic dinlemeyecegin), inekli kedi ve leydi hep etrafimdalar. Oturup dusunuyorum. Her gun bir parca silsen benden, ne zaman biterim? Ama hesaplar tutmuyor hic. Silmeye basladiysan ben farketmeden, beni tanimiyor bile olabilirsin su an.

Zehir gibi akitmaliyim butun guzel anilari. Biktim cunku ayni seyi gormekten. Kac gundur sabah kalkiyorum, soguk suyla yikiyorum yuzumu. Basimi kaldirip aynaya bakiyorum. Aglamaktan goz ve burun ceperleri kizarmis bir yuz. Saclarimi taramak icin taraga uzanmaya mecalim kalmamis. Gerek yok.

Keske burda olsaydin. Omlet yapardim sana. Yada kek. Sirf bana eslik etmek icin bir bardak cay icerdin. Bak bir sigara daha yakiyorum. Ellerim titriyor. Dram filmlerindeki klise karilara dondum. Tek fark dunyayi siyah beyaz goren bir ben varim. Yoksa disarisi gunluk guneslik, rengarenk, ciglik cigliga parkta oynayan cocuklarla dolu. Hersey nasil da cirkin geliyor gozume. Keske su an Allahin unuttugu bir dagda, kisin ortasinda, evimde tek basima olsaydim. Keske. Yine o ugursuz kelime dolaniyor dilime.

Burda olsaydin… daha raki sefasi yapmadik. Kavunlar yeni yeni guzellesmeye basladi. Aksam balkonu yikadim. Yeni cicekler diktim. Bayan feslegen guzellesmis, mis gibi kokuyor.

Simdi burda olsaydin… cok cirkinim cok. Gorme isterdim beni daha.

Cok garip bir sey farkettim. Insan sok oldugunda senin tabirinle tam olarak “akil tutulmasina” ugruyormus. Telefonu kapattiktan sonra duyduklarimi dusunmeye firsat kalmadan ilk aklima gelen sey: “E ben napicam hediyesini simdi? Bi de kusleme yiyecektik hani?”  Bu yani. Derde bak sen. “Kim?”, “Nasil??”, “Neden!” diye sormuyormus insan. Cok sevdigine hic konduramiyormussun. Sonra geliyormus cozulmeler, girdaplar. Catlaklar kiriklara donusurken mimik olmuyormus insanin yuzunde. Hep seninle ogreniyorum.

Simdi ne yapiyorsundur acaba diye dusunmekle curutuyorum beynimi. Her senaryo diken gibi, battikca canim aciyor, acidikca daha cok dusunuyorum sanki. Nefret etmek istiyorum senden. Butun kalan gucumle nefret etmek. Kin beni ayakta tutmali.

Yapamiyorum.

Donup dolasip yine fotograflara bakiyorum. Son hafta hic yasanmamis gibi neseyle bakiyorum hepsine. En cok bu korkutuyor beni. Sen hayatina devam ederken ben bitmis bir zaman zarfinda yasiyorum. Fotograftan ibaret artik baktigim hersey. Arada bir tas gibi ayagima takiliyor gercekler. Bazen uzerinden ustalikla atlayip “aslinda soyleymis, boyleymis, senin sarjin bitmis, ben japonyadaymisim, o yuzden konusamiyormusuz” diye oyun oynuyorum. Bazense takilip dusuyorum. “bunlar neden oldu, ne yaptim, ne yaptin??” diye yastiklari, yorganlari hirpaliyorum.

Arada uzaklardan bir ses geliyor. Banane, asik olmasaymissin.

Oyle geciyor gunler iste. Zamanin dondugu, gecmisin degere binmekle gercekustu olmasi arasinda karanlik bir yerlerdeyim. Anilarin kenarina kivrilip uyuyorum sabaha dogru. Alkol yasak bir sure ama yeni sekerlerim var. Biri sabah, biri aksam, digeri acil durumlarda yenmek uzere uc cesit, uc renk seker. Agzimda eridikce onlar ben hic olmayan birine agliyorum. Kendimi akilli zannedisime. Hafizama kaydettigim ve bir omur boyu bastan izleyecegim her aniya doya doya agliyorum.

Boyle kendi kendime konusuyorum butun gun. Sonra ilac. Sonra uyku.

Yasadigim falan yok aslinda, sadece olmezden geliyorum.