sagapo dear friend

Arkadaslarimin evlenmesine hala alisamadim. Hele boyle tabak canak, perde sevdasi olmayan ustune kariyer yapan bagyan kisiler evlenince hem garipsiyorum hem umutlaniyorum, demek ki oluyormus, yapan yapiyor! diye. Andrea'yla ilk Georgetownda tanismistik, overachiever ve restless soul tayfasindan 'yaz tatilini bosver gel arapca ogrenelim' deyip bursa basvurmus, ben kendi okulumdan o da Brown'dan gelip butun yazi yeni bir alfabeyi sokup kelime heceleyerek gecirmistik. O zaman yeni yeni anlatiyordu su an kocasi olan tatli insani. Benim cikip begenmedigim, begendigim ama cikamadigim insanlarla drama dolu yazimin en huzurlu yaniydi Andrea. Yillar gecti, o DC'de bana geldi, ben New York'ta calisirken onun yanina gittim derken bu yaz evlendirdik kendisini. Dugunden aylar sonra (sonunda!) dropbox'ima dusen the big fat greek wedding fotograflarina bakarken yine bir duygu seline kapildim bugun. Birkac enstantaneyi de (hep soylemek istemisimdir) paylasayim dedim (gozyaslarini siler).

boyle bir suru fotografim var otururken, cogu ayakta durmaktan yoruldugum zamanlar ama burda gozleri dolu anne modumdayim aslinda.

kilise minik ama cok guzeldi. sirinlige bak

su yerine uzo.

allahim bu ben olamam serisinden: dugun cicegini kapan kizin coskusu.