bougette

Yeni bir projeye basladim. Daha dogrusu bu konuda daha fikirler ucusuyor sadece. Once onlarin kagida aktarimi daha sonra da yuzlerce proje arasindan secilme hayali var.

Heyecanliyim. Hem zevkle yapacagim hem de kendimden baskasina yardimimin dokunabilecegi birsey yaratmanin heyecani. Biraz yorgunum. Aralik sonuna kadar ustume yagacak olan sunum ve makalelerin icine bunu da katmam ustume ekstra bir yuk bindirdi. Umutluyum. Proje tebliginde beraber calisacagim partneri buldum sonunda. Ve de kirginim. Tamamen duygusal konularda, artik birine laf anlatmaya calismaktan, “aa bak anladi” derken en basa donmekten.

Telefonda gordugum sevimsiz gelismenin ustune tam bunlari dusunurken tramvay yolun ortasinda duruverdi. Fransizca bir anons, yarim yamalak anladigim. Suru psikolojisiyle tramvaydan inip buz gibi sogukta daha eve en az 40 dakikalik bir yuruyusun oldugunu algilamam, kolumda uc canta: laptop, kitaplar, eve paketlettirdigim yemegim..ve birdenbire baslayan, lapa lapa yagan kar! Yuzumu gokyuzune cevirdim, pamuk gibi taneler agzima burnuma konarken derin bir nefes aldim (kar yagdiginda bu kadar mutlu olan bir ben miyim?).

Cok calismam gerekiyor farkindayim. Her konuda. Dersler ve iliskiler sadece baslangic. Ama sunu unutmamakta fayda var: her can sikici habere karsilik gelen guzel birsey oluyor. Gercekten bir kapi kapanirken digeri aciliyor. Yeter ki ayaginizi araliktan cekip kapinin kapanmasina izin verin. 

El emegi goz nuru.