Herkes buyuk bir telasla vapura dolusurken ben durdum. Arkami donup sana baktim. Cok insan vardi. Boyum da uzun degil. Goremedim bir turlu. Parmaklarimin ucuna yukseldim. Iskelenin girisinde seni biraktigim yerde durmustun. Kafan telefona egilmis kim bilir kimi ariyordun veya kiminle mesajlasmaya baslamistin. “Abla ya iceri gec ya yukari cik burada duramazsin” dedi vapurun halatlarini gevsetmeye baslayan adam. O sirada kafani kaldirip bana baktin. Gulumsedin. Ben dengemi kaybettim dusecek gibi oldum. Toparlanip yukari kata ciktim aceleyle. Sana bakmak icin cam kenari aradim ama heryer dolmustu. O sirada bir mesaj geldi. Senden. “Cebindeki peceteye bak”. Sag cebimde katlanmis bir pecete. “Call the love doctor” deyip numarani yazmissin.

Nasil sevmem seni ben. Mumkun degil.